Hendrik de Hond

Hendrik in Frankrijk

2010-05-30T19:23:00.018+02:00

Hendrik is de afgelopen twee weken terug gegaan naar zijn roots: Frankrijk. Een Franse Bull moet natuurlijk wel op enig moment het land van zijn herkomst bezoeken.

Achter in de auto hadden we een hele troon voor hem gemaakt, zodat hij naar buiten kon kijken. Maar autorijden vindt Hendrik nog steeds geen onverkort genoegen. Hoewel, als het dak van de cabrio open gaat, vindt hij het allemaal een stuk aangenamer.

We zijn een week in de Provence en een week in de Auvergne geweest. Op beide plaatsen had Hendrik heerlijk de ruimte. Bij het eerste huis keek hij als een veldheer uit over het zwembad. Ik dacht nog leuk met hem met de waterslang te spelen, maar water vindt hij echt helemaal niets.

Meer interesse hebben de koeien. En de koeien zijn ook zeer geïnteresseerd in hem. In het weiland dat aan onze tuin grensde, stond vaak een fanclub van 5-7 koeien en kalfjes voor hem klaar. Als ze de kans kregen, gaven ze Hendrik een lik over zijn neus. Dit zorgde voor grote opwinding! Keer op keer ging hij weer bij zijn vriendinnen kijken.

We hebben tijdens de vakantie zijn verjaardag gevierd: op 17 mei werd hij 1 jaar. Uiteraard hebben we voor hem gezongen, maar hij vond dat maar een raar gebeuren. Maar hij liet het gelaten over zich komen, als er maar een volle voerbak volgt.

Een verkoudheid bracht hem nog wel wat ongemakken, maar ook dat is weer voorbij. Inmiddels zijn we weer thuis en Hendrik lijkt zeer tevreden.

Hendrik in de winter

2010-01-30T18:24:00.014+01:00

Hendrik is ruim acht maanden oud en hij denkt nu dat het elke winter sneeuwt. De eerste sneeuw zag hij toen hij in december vorig jaar bij pa en ma Ven logeerde en als een kleine dolle stier door de maagdelijke sneeuw in de tuin sprong. Maar inmiddels is hij er aan gewend. 't Is wel leuk, maar heel gewoon, die sneeuw.

Een stevige bull is Hendrik geworden, met een brede torso en smalle heupen, net als zijn baas. De puberteit slaat soms heftig toe. Hij weigert dan nog een stap te zetten en gaat gewoon op zijn kont zitten. Hendrik wil dan namelijk kijken. Naar een hond, of een kind of vogels of wat dan ook maar interessant kan zijn.

Zwanen vindt hij prachtig, maar van de lichaamstaal van een zwaan begrijpt hij echt helemaal niets. Een hevig sissende zwaan vindt hij buitengewoon boeiend.

Vorige week bij pa en ma Schol, heeft hij weer kunnen ravotten met tekkelneef Max. In de kamer is dat niet zo'n succes, zo'n stuiterbull met een tekkel, maar in de tuin konden ze uitstekend hun gang gaan. Aan het einde zaten ze gebroedelijk zielig door het raam naar binnen te kijken.

Los laten lopen is het grootste plezier dat je Hendrik kunt doen. We hebben inmiddels een paar plaatsen gevonden waar dat goed kan. Van zo'n vrolijke hond krijg je vanzelf een goed humeur. Vandaag was het geweldig weer en hebben we een heel eind met hem gelopen.

Iets minder leuk is in bad en water. Hij zag er op een gegeven moment uit als een rugbyspeler aan het einde van de wedstrijd en stonk een uur in de wind. Ja, dan wordt het toch weer even Hendrikie, zo in bad.

Volgende maand weer een spannend avontuur, dan gaat Hendrik logeren bij pa en ma Schol.

Voetballen

2009-12-12T18:13:00.015+01:00

Hendrik houdt van voetballen. Eerst kon hij alleen achter de bal aanrennen. Nu kan hij de bal ook met zijn neus voortduren. Dat heeft hij vandaag uitgevonden. We hebben echt zo'n lol gehad.

We waren in het park, eindelijk scheen de zon en heb ik weer eens een hele serie foto's van Hendrik gemaakt. Hij is werkelijk onvermoeibaar. Achter elkaar door blijft hij achter de bal aan racen. Af en toe liet hij zich even afleiden door een passerende medehond, maar de aandacht was al gauw weer op de bal gevestigd.

Het gaat goed met Hendrik en het gaat goed met ons. We hebben inmiddels ons ritme gevonden. Door de week is Hendrik kantoorhond, een aantal clienten is inmiddels wel gewend aan wat geknor en gerommel op de achtergrond als ik aan de lijn ben. 's Avonds als de grote baas komt, is het feest, want dan wordt er weer even gestoeid.

Ook weten we inmiddels hoe we hem aan het eten moeten houden. 's Morgens een start van een combi van blik en brokken. Na dit voorgerecht in de ochtend, gaan de droge brokken er de rest van de dag redelijk in. 's Morgens krijgt hij die droge dingen niet weggewerkt.

Komende week mag hij weer een paar dagen uit logeren. Hij gaat naar opa en oma Ven.

Half jaar

2009-11-17T21:13:00.011+01:00

Hendrik als pup van 9 weken.

Hendrik is vandaag een half jaar oud en wij zijn dus een half jaar thuis. En dan nog een primeur: Hendrik is vandaag voor het eerst helemaal goed op commando gaan liggen! Ja, ja, geduld is een schone zaak. Voor veel dingen heb ik absoluut geen geduld. Priegelkarweitjes worden mij uit de handen gerukt, een verkoudheid of een kuchje kan niet snel genoeg voorbij zijn, maar met Hendrik heb ik heel veel geduld.

Het is al ruim een maand geleden sinds de laatste blog, dus waar te beginnen. Misschien bij Hendrik's grote liefdes.

Allereerst natuurlijk Maria! Maria was afgelopen zaterdag bij ons, of eigenlijk bij Hendrik op bezoek en Hendrik was helemaal door het dolle. Hij at haar ongeveer op, sprong en speelde, zijn hart zat in zijn keel. Maria is Hendrik's suikertante. Hij werd weer enorm verwend met een geweldig speeltje in de vorm van een bot en overheerlijke snoepjes.

Dan opa's en oma's. Die hebben tijdens onze vakantie op Hendrik gepast en als hij ze nu ziet, springt hij met vier pootjes tegelijk in de lucht. Mijn ouders waren er gisteren en hij sjeeste in grote blijdschap in de gang op en neer tussen opa en oma.

Kleine kindertjes, ook heel erg leuk. Mijn petekind van een jaar en haar kleine broertje van vijf maanden kwamen langs. Hendrik vond het geweldig. Hij sprong boven op de kleine Isabella en wilde maar een ding: spelen!! Nu is Isabella een kanjer en nergens bang voor, maar het was wel een beetje erg veel.... Leerpuntje dus nog.

Vervolgens blikvoer. Eerst maakte het Hendrik helemaal niets uit wat hij at. Blik kon worden afgewisseld met brokken, geen probleem. Maar de tanden bij de brokken werden de laatste weken langer en langer. Daar trappen wij niet in, dachten wij. Dan geen blik, maar alleen brokken. Een beetje brokken werden er dan aan het eind van de middag naar binnen gewerkt. Andere brokken dan maar, speciale Franse Bulldog brokken, een leuke marketing truc voor heel veel geld van Royal Canin, maar het gaat er wel goed in. Maar als er een keertje blik komt..., dan is er nog steeds zeer veel opwinding.

Dan, nieuw met stip op 1: springen op de bank. Dat mag niet, maar wat is er leuker dan triomfantelijk op de plaats van de grote baas te gaan zitten en dan ook nog eens uiterst brutaal terug te staren als hij letterlijk op het matje wordt geroepen.

Ik denk dat wij dan komen :-) Een koppie dat tussen mijn voeten wordt geduwd als ik aan het werk ben, knorgeluiden als ik hem mee naar boven neem naar mijn werkkamer, zo'n steelse blik van 'is-ze-er-nog'. Met de grote baas heeft Hendrik een mannen-stoei-relatie. Lekker een beetje vechten. Achteruit weggeduwd worden over de gladde vloer en dan elke keer weer op de baas toelopen en dat 100 keer.

Ach, het leven is mooi met Hendrik.

Twee weken zonder Hendrik

2009-10-14T22:17:00.016+02:00

Van mijn ouders krijgen we berichtjes zoals 'Met nieuwe bal apporteert Hendrik als de beste'. Verder is Hendrik lekker op de fiets met pa en ma mee geweest en is hij verwend met een nieuw relaxkussen, waar hij heerlijk op kan slapen.

Tja, en waar zijn wij dan? Wij zijn in Vermont in de USA, waar Frits onderzoekt of het bedrijf op gebied van minicomputers dat Roland en Lisa in 7 jaar hebben opgebouwd, kan worden uitgebreid met een vestiging in Nederland. Erg leuk en erg intensief.

Gelukkig is er ook tijd voor ontspanning. We hebben al uitgebreid genoten van de 'Indian Summer', de prachtige herfst. Rode en gele bladeren sieren de bomen. Vooral het blad van de zogenaamde maple trees kleurt prachtig rood.

Wij zijn wel heel benieuwd hoe het met Hendrik is. Volgens ons wordt hij super verwend door pa en ma die aanstaande zondag worden afgelost door de pa en ma van Frits. Het is erg lief van de ouders dat ze op de kleine doerak willen passen.

Eindtest en in 't park

2009-09-26T17:37:00.015+02:00

Hendrik en ik zijn zwaar gezakt voor de Martin Gaus eindtest. Ooit ben ik gezakt voor zwemdiploma C, toen twee keer voor het rijbewijs en nu voor Martin Gaus. Tenminste, dat denken we, want we hebben het rapportje nog niet opgehaald.....

In het grote Martin Gaus boek had Hendrik gelezen over de zogenaamde 'extinction burst'. In normaal Nederlands is dat 'met de kont tegen de krib'. Voordat een hond zich gewonnen geeft en luistert, gaat hij toch nog eens even proberen of het echt niet anders kan. En Hendrik deed dat tijdens de eindtest: grazen als een koe, springen, happen en trekken aan de lijn, niet gaan zitten, de hand van de testmevrouw opeten etcetera. Hij had nog nooit gesprongen en gehapt naar de lijn, het was een volledige nieuwe vinding. Toen de test over was, liep hij keurig mee aan de lijn naar de auto: Hendrik's humor.

Tja, en eigenlijk moesten wij er ook wel erg om lachen. Het blijft een eigenwijze doerak. Gelukkig vindt hij wandelen heel erg leuk en hij loopt prima mee. Inmiddels lopen we soms wel een uur in het park, waar hij op bepaalde plaatsen los mag lopen -nog wel met een riem eraan om hem te grijpen in noodgevallen-. Hendrik vindt dat prachtig. Hij houdt ons nauwkeurig in de gaten en draaft op ons af als we te ver zijn doorgelopen. Als een van ons achterblijft, blijft hij staan tot je weer 'bij' bent en dan loopt hij weer door. We zijn al een echte roedel met ons drieen.

Afgelopen weekend zijn we met Annemieke naar Euro Disney geweest en hebben opa en oma S op de kleine Hendrik gepast. Met veel plezier, maar ook zij hadden gauw door dat Hendrik een kleine boef kan zijn. Laat hem even alleen, en de krant wordt versnipperd of het ijspak voor oma's knie wordt gegrepen. Opa gaat lekker met hem verder trainen en heeft daar veel plezier in.

Zilveren Hendrik (met filmpjes)

2009-09-17T14:59:00.022+02:00

Hendrik gekeurd

Hendrik doet zijn best

Hendrik heeft hoge nood

Trots op Hendrik

Op 13 september 2009 was het dan zover, de Jongehondendag in St. Michielsgestel, de plaats waar alle jonge Franse Bulldoggen tot 1 jaar hun jaarlijkse grote vergadering hebben. De baasjes mochten mee.

Hendrik was wat zenuwachtig, de dag ervoor had hij helemaal niets gegeten. Misschien was hij toen al beducht voor zijn grote zwarte broer Ziggy die er met het goud vandoor ging? Of waren het de zenuwen omdat hij zijn lieve Maria weer zou zien?

Wij hadden nog nooit zoveel bullen bij elkaar gezien en wat grappig was, mensen die wij nog niet eerder hadden ontmoet, bleken onze Hendrik te kennen. Of uit het nestje, omdat zij een broertje of zusje van Hendrik hadden geadopteerd, of schoonmama, die bij afwezigheid van Maria en Danny gedurende de eerste acht weken van Hendrik's leven op hem had gepast, of belangstellende volgers van Hendrik's blog. Hendrik gloeide van trots.

De dag was heel leerzaam voor ons. Zo weten wij nu dat niet alleen boeken, maar ook hondjes uitgebracht kunnen worden. Hendrik kreeg een chique showriempje om en aan Marianne de lastige taak om Hendrik zo goed mogelijk voor het voetlicht van de jury te brengen. Hij moest blijven staan en ging steeds zitten, hij moest netjes meelopen, wat een beetje lukte, en op de tafel staan waar al zijn details van dichtbij werden bekeken door de meneer met net zo'n mooi rond buikje als de bullen. Deze meneer keek overigens de hele tijd zeer vertederd naar alle mooie bulletjes die aan hem werden voorgesteld.

In Hendrik's klasse, de superbaby's reu, werd zwaar strijd geleverd, er waren drie deelnemers. Hendrik werd twee en moest zijn broer Ziggy voor laten gaan. Voor ons maakt dat niet uit, want ja, wie is nu onze nummer 1: Hendrik!! Maar Hendrik denkt daar anders over en vraagt om revanche. Daarom mag Maria Hendrik over een tijdje lenen om Hendrik die kans te geven. Dan hebben wij lekker een dagje vrij en Maria zou er voor zorgen dat hij lekker moe weer wordt thuisgebracht.

Op cursus met Hendrik

2009-09-08T11:28:00.004+02:00

Hendrik heeft er zin in

Hendrik wil niet meer

Goed zo Hendrik

Lekker spelen!

Sinds 2 weken zijn Hendrik en wij bezig met de basiscursus. Een zeer intensieve cursus die Hendrik veel belangrijke dingen bij moet brengen. Drie keer in de week moeten Hendrik en wij 's avonds paraat zijn. Hendrik vindt het leuk, maar wordt er wel erg moe van. Al die hondjes, al die nieuwe indrukken en dan ook nog goed je best doen. De oefening van 25 minuten is voor Hendrik meestal iets te lang. Dat vraagt wel erg veel van zijn concentratie.

De cursus begon voor Hendrik met een gedragstest. Hij moest laten zien of hij snel bang is en of hij zich rustig kan gedragen bij vreemde gebeurtenissen. Het bleek dat Hendrik erg stabiel is. Hij laat zich niet snel van de wijs brengen. Wel blijkt uit de test dat hij vrij brutaal is. De trainster had dit woord nog nooit voor een hond gebruikt, maar voor Hendrik is het van toepassing. Dat betekent voor ons een strakke opvoeding anders is Hendrik straks de baas in huis!

De cursus is tot nu toe een wisselend succes. Hendrik kan thuis heel veel van de oefeningen prima uitvoeren. Op cursus is dat iedere keer weer afwachten. We zijn er inmiddels achter dat hij wel gegeten moet hebben voordat hij naar cursus gaat. Anders eet hij alles wat er in de buurt voor handen is en heeft hij geen aandacht meer voor de oefeningen.

Na het praktijk gedeelte hebben wij gelukkig de mogelijkheid om Hendrik even naar huis te brengen. Thuis in zijn bench kan hij dan even rustig op adem komen. Wij rijden dan weer terug om het theorie gedeelte van de cursus te volgen. Hendrik hoeft daar niet bij te zijn. Hij weet alles al...

Puppiecursus en andere dingen

2009-08-17T15:13:00.012+02:00

Twee keer is Hendrik nu op cursus geweest. Frits kan de ervaringen van de eerste cursus goed samenvatten: er waren pups die luisterden, er waren pups die niet luisterden en er was Hendrik. Hendrik stuiterde bijna van enthousiasme bij het zien van zoveel pups en mensen. Hij wilde maar een ding: spelen!!

Afgelopen zaterdag op mijn verjaardag was het weer zover. En het ging beter deze keer. Niet dat Hendrik nu lekker rustig blijft zitten, want hij heeft er een hekel aan op zijn plaats te worden gehouden. Maar hij was lang niet zo hyper als de vorige keer. De oefeningen doet hij bijna achteloos, hij draait zijn pootjes er niet voor om. Rijden in een karretje bedoeld voor achter de fiets? Alleen maar leuk. Oefenen om een paar traptreedjes te lopen en dan weer naar beneden? Geen enkel probleem. Over wipplankjes lopen? Hij doet het onderweg naar de uitgang ongevraagd nog een keer. Hendrik is nooit bang.

Ook niet voor tekkelneef Max, hoewel Max met zijn lange snuit en grote tanden toch zeker ontzag inboezemd. Maar -zoals mijn broer zegt- Hendrik is een bikkel. Spelen, uitdagen en niet van ophouden weten. De vriendschappelijke wedstrijd van Lady Killer tegen Mad Max, het was een hele happening.

Hendrik had ook Aagje kunnen heten, want hij is ongelooflijk nieuwsgierig. Wat we ook doen in huis, of het nu gaat om het schoonmaken van het toilet, het uitruimen van de vaatwasser, stofzuigen of klusjes doen, Hendrik is erbij. Wij zijn ook nog met hem naar de kinderboerderij geweest. Veilig vanuit zijn tas had hij zicht op gigantische kippen en hanen, die paradeerden met de tred van Russische soldaten. De geiten en koeien vond hij wat saai, maar goed, dan heeft hij ook die weer gezien.

Maandag 24 augustus aanstaande begint het echte werk: de basiscursus. Tijdens deze cursus leert Hendrik de basiscommando's en zelfbeheersing......

Vier weken lang, drie maal in de week les! Op 13 september gaan we naar de Franse Bulldoggen Jonge Hondendag, waar hij collega's kan ontmoeten en kan opscheppen over zijn karakter en uiterlijk.

Hendrik luistert

Hendrik op de wip

Hendrik afgeleid

Hendrik op avontuur

2009-07-29T20:18:00.008+02:00

Hendrik meets Diddle

Hendrik gekleed

Hendrik op het strand

Hendrik meets Max

Het zijn roerige tijden voor onze Hendrik. Het begon allemaal met de ontmoeting met een kat. Diddle, woonachtig bij Annemieke, reageerde in eerste instantie met starende ogen en hoge rug, maar ontdooide gaandeweg en kon het niet laten even aan de oren te sabbelen van een slapende Hendrik. Wat Diddle wel enigszins stoorde waren de tafelmanieren van de kleine Hendrik. Smakkend, slurpend en de bak voortduwend werd de maaltijd naar binnen gewerkt, en ook nog wel op exact de plaats waar Diddle altijd dineert.

Dan vervolgens het prachtige truitje, gekregen van Geraldine. Ladykiller staat erop en wij zijn ervan overtuigd dat dit klopt. Toen Hendrik's zusje op bezoek was, maakte hij al enige voorzichtige amoureuze avances, waarschijnlijk niet wetend dat het zijn zusje was. Hij droeg het truitje tot onze verbazing zonder mokken.

In het kader van alles doen en alles meemaken, hebben we Hendrik meegenomen naar het strand. Daar heeft hij eerst het halve strand naar binnen gewerkt, waarna het halve strand er vervolgens weer uit kwam. Toen we dat achter de rug hadden, hebben we heerlijk gerend langs de zee. Hendrik in galop, tong uit de mond, de oren wapperend in de wind. Een gouden momentje.

En toen kwam Max de tekkel van broer Arjan en schoonzus Martine. Hendrik liet zich niet kennen. Vanuit zijn beschermde hol en achter de kuiten van het baasje vandaan, werden voortdurend aanvallen uitgevoerd op Max. Die dacht op een gegeven moment 'heb ik dat nou'. Afgelopen zondag bij een bezoek bij Max thuis in Lelystad heeft Max dat maar eens even recht gezet. Hij is immers ruim een jaar ouder.

Een week met Hendrik

2009-07-17T17:34:00.007+02:00

Afgelopen zaterdag hebben we Hendrik opgehaald bij Maria en Danny en inmiddels weet ik al niet anders meer dan dat er een warm hondje bij mijn voeten ligt, die van tijd tot tijd een aanval doet op mijn schoenen. Onder mijn stoel is een soort holletje, dat met verve wordt verdedigd door Hendrik. Af en toe gaat hij heel macho onder de stoel zitten en dan lekker hard blaffen. Daar moeten we dan erg om lachen, net als om zijn puppie kolder. Vanmiddag heeft hij schijnaanvallen uitgevoerd op een grote stenen schaal, geweldig om te zien.

Hendrik is lief en nergens bang voor, een hele relaxte hond. Hij heeft al kennis gemaakt met baby's en kinderen van alle leeftijden en hij vindt het allemaal prachtig. En zij hem, want hij ziet er zeer vertederend uit met zijn grote ogen en mooie vleermuisoortjes. Het malen van koffie, elektrische tandenborstels, harde muziek (Cranberries heb ik even lekker hard gezet vanmiddag, de buren zullen wel denken...), stofzuigen, Hendrik vindt het allemaal prima. De stofzuiger vond hij razend interessant, hij hapte er niet naar, maar liep wel de hele tijd heel onderzoekend mee, komisch om te zien.

Maar ook een lieve kleine hond heeft wat leerpuntjes. Hij acteert als een ware Nilfisk stofzuiger, ieder blaadje, ieder takje, stukjes mos, kleine steentjes, alles gaat het bekje in. Ik doe nu dan ook niets anders dan de oogst weer uit zijn bekje plukken met een 'bah foei'. Terwijl het eigenlijk wel grappig is dat hij nu al zijn eigen takken (zo groot als hijzelf) zoekt, om daar dan trots mee aan de haal te gaan.

Of het de emotie is geweest of toch de blaadjes en de takjes, het is op Hendrik's buikje geslagen. Voor de zekerheid zijn we bij de dieren arts geweest om te laten checken of de diarree geen kwaad kon. Gelukkig gaat het al weer wat beter, hij eet nu goed, maar 100% is het nog niet. Tja, dat zijn de zorgen over een kleine hond.

Hendrik slaapt 's nachts heerlijk in zijn bench en slaapt ook best lang door. Dat is wel lekker, want zo'n pup vraagt de nodige energie, hebben we gemerkt!

Contact met Hendrik

2009-07-04T07:43:00.006+02:00

Hendrik praat

Hendrik luistert

Hendrik knuffelt

Ons tweede bezoek

2009-06-27T23:10:00.000+02:00

Annemieke heeft tijdens onze reis contact gelegd met Maria en Danny, omdat wij zo graag een kleine Franse bull wilden. Aan haar dan ook de eer om er bij ons tweede bezoek aan Hendrik bij te zijn.

Hendrik en zijn broer en zusjes waggelen al gezellig in het rond, het kontje schudt een beetje heen en weer. Het was ook bijzonder leerzaam vandaag. Het rechtop houden van de oortjes schijnt heel wat energie te kosten. Als de bulletjes wat moe worden, zakken de oortjes en dat geldt ook als er straks kiesjes en tandjes door gaan komen.

Wat we heel erg leuk vonden, is dat Hendrik je heel aandachtig aan kan kijken met zijn grote ogen. Ik verbeeld me dat ik zelfs al een soort van gesprek heb gevoerd over het feit dat hij over een tijdje bij ons komt wonen. Ik knikte hem daarbij vriendelijk toe en Hendrik knikte ook met zijn koppie. Wellicht toeval, maar wel errug leuk.

We hebben Maria en Danny waarschijnlijk weer veel te lang opgehouden, we konden zo moeilijk wegkomen. Nog twee weken en dan mogen we hem op komen halen. Voor die tijd moeten we 'de uitzet' nog bij elkaar kopen.

Met de oortjes omhoog

2009-06-21T18:10:00.000+02:00

Hendrik lijkt steeds minder op een cavia en steeds meer op een hondje. De oortjes staan al fier omhoog en Frits keek met groot genoegen naar zijn plooitjes in de zij.

Wij hebben onze eerste les gehad van onze puppiecursus. ZONDER HOND stond er met grote letters, want het was een theoriecursus. De trainster, Tineke Minke van Alert Hondenschool die onder de Martin Gaus vlag opereert, wist de theorie echter vol enthousiasme en zeer beeldend over te brengen. Zij is gelukkig niet van de tuttemetut. Een hond die zich niet gedraagt vindt zij ronduit irritant en daar ben je volgens haar helemaal zelf bij. Haar aanpak sprak ons wel aan.

Nu de praktijk nog, ha ha, dan zullen wij nog wel eens anders piepen! Over drie weken is het zover en mogen we Hendrik ophalen.

Hendrik lust er pap van

2009-06-14T16:08:00.000+02:00

Hendrik heeft met broer en zusters aan een ware foodfight deelgenomen. Voor de eerste keer werd er PAP geserveerd en de vijf pups vonden dat een waar feest. Lekker met zijn allen met de pootjes in de pap, dan nog eens lekker over elkaar heen klimmen, zodat iedereen onder de overheerlijke smurrie zat. Maria heeft er een geweldig verhaal over geschreven op haar website. De link naar haar site staat op mijn blog.

Intussen krijgen wij allemaal cadeautjes voor Hendrik. Leuke speeltjes, lekkere kluiven, boekjes met spelletjes voor de hond, en jawel, toch wel een klapstuk, van Geraldine een te gek hondentruitje afgezet met panterprint met de geweldige tekst 'Ladykiller'! Een lekker fout gevalletje. Wij kunnen Hendrik niet beloven dat we hem er niet een keertje in zullen hijsen voor de foto, maar verder zal hij gewoon hond mogen zijn, zijn Adamskostuum is daarvoor veel te mooi.

We hoorden dat veel kijkers op deze blog tot hun teleurstelling geen reactie konden achterlaten. Ik heb wat met de instellingen gerommeld en nu is het net als bij de opwereldreis-blog mogelijk onder het profiel 'anoniem' een reactie achter te laten. We zijn benieuwd!!

Bij Hendrik op bezoek

2009-06-11T16:05:00.000+02:00

Onze Hendrik is geweldig! We hebben hem dinsdagavond voor het eerst gezien en hebben hem na onze handen goed gewassen te hebben zelfs even mogen vasthouden en aaien. Hij is nog heel klein, maar weet goed wat hij wil, vertelden Danny en Maria. Hij wil zijn eigen voorkeurstepel van moeder Xsara. Het andere broertje en de zusjes worden dan kordaat aan de kant geduwd. We hebben de fokkers, Danny en Maria nu ook voor het eerst ontmoet en er was een hele goed klik tussen ons.

Wij zijn zelf ook hard bezig met onze eigen 'socialisatie' in Nederland. De agenda zit deze week van voor tot achter vol met afspraken met familie en vrienden. Er valt op dat gebied heel wat in te halen na een jaar afwezigheid. Ook nu veel indrukken, maar dan weer anders dan tijdens onze reis. Een jaar weggaan vraagt heel wat voorbereiding, maar ook terugkomen vergt de nodige tijd en energie.

Als Hendrik zes weken is, kunnen we weer een keertje kijken. Dan loopt hij al slingerend door huis en tuin en kan er lekker gespeeld en geknuffeld worden. Het is allemaal nieuw voor ons en dat is goed, want we zijn een beetje verslaafd geraakt aan nieuwe ervaringen en belevenissen. Goed om van tijd tot tijd een dag te hebben die je nooit meer vergeet. Afgelopen dinsdag was zo'n dag en ook de dag dat we Hendrik op achtwekige leeftijd mee naar huis mogen nemen, zal zo'n dag zijn.

Kijken naar Hendrik

2009-06-06T09:57:00.000+02:00

Het grote moment is bijna daar: dinsdagavond 9 juni mogen we gaan kijken bij Hendrik!

Als Hendrik straks bij ons is, ergens in de tweede helft van juli, gaan wij op pad met Hendrik. Als kleine hond zal hij aan alle zaken van het leven gewend moeten raken: andere honden, katten, kinderen, mensen in allerlei kleuren, met snor en baard, mensen in een rolstoel, bussen, treinen, winkels, de fiets, de auto, noem het maar op. Socialiseren heet dat in hondenland. Natuurlijk niet allemaal tegelijk, iedere keer een stapje.

Andere honden hebben we al geregeld. We gaan met Hendrik op Puppiecursus, waar hij ook honden zal tegenkomen die twee keer zo groot of twee keer zo klein zijn als hij. Bovendien worden voor ons huis alle honden uit de buurt uitgelaten, dus ook daar kan hij straks zijn ogen uitkijken.

Kinderen hebben we zelf niet, dus die moeten we lenen. Onze lieve vriendinnen Bianca en Jacqueline in Amsterdam hebben kleine baby's, dus op deze manier kan Hendrik kennis maken met babygeschrei. De kleine Nicole en de iets grotere Eline uit Wassenaar kunnen voorzien in de categorie 1,5 tot 4 jaar oud. En dan de buurjongens, weer iets ouder, 9 en 11 jaar. Met kinderen komt het dus wel goed.

Onze vriendin Yvonne zei dat sommige honden nogal aanslaan op snorren en baarden. Hendrik laten wennen aan een baard moet niet moeilijk zijn. Mijn vader heeft er een. Alleen is er een klein probleem. Mijn vader werkt op een of andere manier als een magneet op honden en katten. Max de hond van mijn broer is niet bij hem weg te slaan en ook Tijger, de kat van mijn ouders die ruim 1,5 jaar geleden op hoge leeftijd is overleden, vond de schoot van mijn vader het paradijs. Wat nu als Hendrik heel erg op baarden valt? Dat wordt een moeilijke beslissing voor Frits.

Katten zijn ook bereikbaar. Zowel ongewenste en onuitgenodigde katten in onze tuin, als de katten van ons beider zusters.

Al met al wordt het straks dus een heel avontuur voor Hendrik en ons.

Zwoele blik

2009-06-03T17:21:00.000+02:00

Na ruim twee weken zijn Hendrik's oogjes open. Voorzichtig kijkt hij de wereld in. Of is het een zwoele, macho, Italiaanse blik? Of toch gewoon nog een beetje slaperig kijken, zoals Frits zegt? In ieder geval heel verleidelijk.

Max en Hendrik

2009-05-31T14:10:00.000+02:00

Mijn broer heeft ook een hond. Hij heet Max en is 1 jaar oud. Max is pas geplukt. Nu dacht ik dat plukken aan kippen en appels was voorbehouden, maar ook een ruwharige tekkel ontkomt daar blijkbaar niet aan. Haartjes die niet echt vast zitten, maar ook niet echt los, worden verwijderd door een vakkundige plukster.

Max was de enige hond in de familie. Hendrik komt daar nu bij. Volgens mijn broer is het zaak dat Max en Hendrik snel kennismaken om de onderlinge pikorde vast te stellen. Dan blijven familiebezoeken ook in de toekomst gezellig.

Tijdens het feest van mijn vader die 70 is geworden, maar overigens nog steeds weigert zich als 70 te gedragen, heeft Max al gemerkt dat er een concurrent op komst is. Mijn broer, schoonzusje en mijn twee mooie nichtjes, hadden voor Hendrik al speeltjes meegenomen. Ook een kip. En die kip is Max zijn favoriet. Hij begon zielig te piepen, maar ja, deze kip ging aan zijn neusje voorbij.

Op de blog van Maria troffen wij een prachtige oogst nieuwe foto's aan. In de reacties op haar blog bleek dat Hendrik, met de chique officiele stamboeknaam Zacharius, zeer bewonderd wordt. Dat begrijpen wij heel goed.

Beetje ruimte a.u.b.

2009-05-27T12:37:00.000+02:00

Ik moest op een of andere manier aan Frits denken toen ik de foto van Hendrik slapend op het randje van het mandje zag. Frits en Hendrik houden beiden van een beetje Lebensraum om zich heen.

Wij kregen deze nieuwe foto's van Hendrik van Maria en Danny Galjaard die ons regelmatig op de hoogte houden van de ontwikkelingen van de kleine pup. Hendrik is volgens Maria een schatje en houdt van lekker en veel eten. Dat klinkt ons goed in de oren.

Het leven in Nederland voelt nog een beetje vreemd aan. Ik blijk onder andere bergen schoenen te hebben en zes dozen met glazen. We gedragen ons als observant in eigen land. Tijdens onze reis waren we vaak verbaasd over wat we zagen, in eigen land nu ook. Ik ben eraan gewend geraakt dingen te bekijken met het oog op een mooi plaatje met de camera. Ik betrap me erop dat ik dat nog steeds doe.

Gisteren hebben we bijvoorbeeld voor budgetprijs ons hart weer eens opgehaald aan Europese cultuur, een concert van Maarten Engeltjes, die -inderdaad- zingt als een engeltje. De man die de bas speelde had een prachtige kop voor een foto, aan het enorme tuttemetut publiek konden we niet goed wennen.

Stap voor stap zullen we de draai wel weer vinden, maar we zullen wel een nieuwe draai geven aan ons pre-wereldreis leven.

De jonge Hendrik

2009-05-24T13:41:00.001+02:00

Na een reis van een jaar is op 17 mei tijdens de thuisvlucht van Londen naar Amsterdam een nestje 'bullenfrummeltjes' geboren, zoals fokster Maria van Beau Mystique's ze liefdevol noemt. Wij denken dat dit geen toeval is, temeer niet aangezien de vader Fred heet :-)

Moederhond heeft op het laatst behoorlijk lopen puffen. Ze heeft dan ook voor een verrassing gezorgd, door vijf pups te werpen, twee meer dan men op de hondenecho had gezien. Wij krijgen een prachtige bonte reu, die als roepnaam Hendrik zal krijgen.

Frits is al langer dan twintig jaar gek op Franse Bulldoggen en heeft mij aangestoken. Als er een aan de andere kant van de weg liep, moesten wij daar ook altijd opeens zijn. Het aanzien van een bulletje bracht bij Frits een glimlach van oor tot oor tot stand. De komende jaren wordt het dus gezellig bij ons in huis.

Een hond is een hele nieuwe ervaring voor ons. 'Puppies voor Dummies' is al gekocht en grotendeels gelezen. We zullen ons absoluut nog wel eens op ons hoofd krabben. Consequent zijn en veel geduld zullen we maar zeggen.

Papa

2009-03-26T09:16:00.000+01:00

Wij ontvingen van Maria, de fokster, een foto van de Italiaan die mogelijk de vader zal zijn van onze pup. Hij ziet er zo superstoer uit, wij vinden het geweldig. Alles was naar wens gegaan in Italië, kaarsen aan etc., maar niets is maakbaar, moeder natuur heeft het laatste woord. Wij gaan duimen.

Hopen op een puppie

2009-03-16T12:57:00.000+01:00

Heel misschien is deze dame met de zwarte oogvlek de moeder van een puppie dat wij zullen krijgen. Ze is afgelopen weekend naar Italië geweest voor al dan niet amoureuze avonturen met een Italiaanse Franse Bull. Hopelijk leidt dit tot kleine bulletjes. Na onze reis een nieuw avontuur van geheel andere aard.