Hendrik in de winter

Hendrik is ruim acht maanden oud en hij denkt nu dat het elke winter sneeuwt. De eerste sneeuw zag hij toen hij in december vorig jaar bij pa en ma Ven logeerde en als een kleine dolle stier door de maagdelijke sneeuw in de tuin sprong. Maar inmiddels is hij er aan gewend. 't Is wel leuk, maar heel gewoon, die sneeuw.

Een stevige bull is Hendrik geworden, met een brede torso en smalle heupen, net als zijn baas. De puberteit slaat soms heftig toe. Hij weigert dan nog een stap te zetten en gaat gewoon op zijn kont zitten. Hendrik wil dan namelijk kijken. Naar een hond, of een kind of vogels of wat dan ook maar interessant kan zijn.

Zwanen vindt hij prachtig, maar van de lichaamstaal van een zwaan begrijpt hij echt helemaal niets. Een hevig sissende zwaan vindt hij buitengewoon boeiend.

Vorige week bij pa en ma Schol, heeft hij weer kunnen ravotten met tekkelneef Max. In de kamer is dat niet zo'n succes, zo'n stuiterbull met een tekkel, maar in de tuin konden ze uitstekend hun gang gaan. Aan het einde zaten ze gebroedelijk zielig door het raam naar binnen te kijken.

Los laten lopen is het grootste plezier dat je Hendrik kunt doen. We hebben inmiddels een paar plaatsen gevonden waar dat goed kan. Van zo'n vrolijke hond krijg je vanzelf een goed humeur. Vandaag was het geweldig weer en hebben we een heel eind met hem gelopen.

Iets minder leuk is in bad en water. Hij zag er op een gegeven moment uit als een rugbyspeler aan het einde van de wedstrijd en stonk een uur in de wind. Ja, dan wordt het toch weer even Hendrikie, zo in bad.

Volgende maand weer een spannend avontuur, dan gaat Hendrik logeren bij pa en ma Schol.

Voetballen

Hendrik houdt van voetballen. Eerst kon hij alleen achter de bal aanrennen. Nu kan hij de bal ook met zijn neus voortduren. Dat heeft hij vandaag uitgevonden. We hebben echt zo'n lol gehad.

We waren in het park, eindelijk scheen de zon en heb ik weer eens een hele serie foto's van Hendrik gemaakt. Hij is werkelijk onvermoeibaar. Achter elkaar door blijft hij achter de bal aan racen. Af en toe liet hij zich even afleiden door een passerende medehond, maar de aandacht was al gauw weer op de bal gevestigd.

Het gaat goed met Hendrik en het gaat goed met ons. We hebben inmiddels ons ritme gevonden. Door de week is Hendrik kantoorhond, een aantal clienten is inmiddels wel gewend aan wat geknor en gerommel op de achtergrond als ik aan de lijn ben. 's Avonds als de grote baas komt, is het feest, want dan wordt er weer even gestoeid.

Ook weten we inmiddels hoe we hem aan het eten moeten houden. 's Morgens een start van een combi van blik en brokken. Na dit voorgerecht in de ochtend, gaan de droge brokken er de rest van de dag redelijk in. 's Morgens krijgt hij die droge dingen niet weggewerkt.

Komende week mag hij weer een paar dagen uit logeren. Hij gaat naar opa en oma Ven.

Half jaar

Hendrik als pup van 9 weken.

Hendrik is vandaag een half jaar oud en wij zijn dus een half jaar thuis. En dan nog een primeur: Hendrik is vandaag voor het eerst helemaal goed op commando gaan liggen! Ja, ja, geduld is een schone zaak. Voor veel dingen heb ik absoluut geen geduld. Priegelkarweitjes worden mij uit de handen gerukt, een verkoudheid of een kuchje kan niet snel genoeg voorbij zijn, maar met Hendrik heb ik heel veel geduld.

Het is al ruim een maand geleden sinds de laatste blog, dus waar te beginnen. Misschien bij Hendrik's grote liefdes.

Allereerst natuurlijk Maria! Maria was afgelopen zaterdag bij ons, of eigenlijk bij Hendrik op bezoek en Hendrik was helemaal door het dolle. Hij at haar ongeveer op, sprong en speelde, zijn hart zat in zijn keel. Maria is Hendrik's suikertante. Hij werd weer enorm verwend met een geweldig speeltje in de vorm van een bot en overheerlijke snoepjes.

Dan opa's en oma's. Die hebben tijdens onze vakantie op Hendrik gepast en als hij ze nu ziet, springt hij met vier pootjes tegelijk in de lucht. Mijn ouders waren er gisteren en hij sjeeste in grote blijdschap in de gang op en neer tussen opa en oma.

Kleine kindertjes, ook heel erg leuk. Mijn petekind van een jaar en haar kleine broertje van vijf maanden kwamen langs. Hendrik vond het geweldig. Hij sprong boven op de kleine Isabella en wilde maar een ding: spelen!! Nu is Isabella een kanjer en nergens bang voor, maar het was wel een beetje erg veel.... Leerpuntje dus nog.

Vervolgens blikvoer. Eerst maakte het Hendrik helemaal niets uit wat hij at. Blik kon worden afgewisseld met brokken, geen probleem. Maar de tanden bij de brokken werden de laatste weken langer en langer. Daar trappen wij niet in, dachten wij. Dan geen blik, maar alleen brokken. Een beetje brokken werden er dan aan het eind van de middag naar binnen gewerkt. Andere brokken dan maar, speciale Franse Bulldog brokken, een leuke marketing truc voor heel veel geld van Royal Canin, maar het gaat er wel goed in. Maar als er een keertje blik komt..., dan is er nog steeds zeer veel opwinding.

Dan, nieuw met stip op 1: springen op de bank. Dat mag niet, maar wat is er leuker dan triomfantelijk op de plaats van de grote baas te gaan zitten en dan ook nog eens uiterst brutaal terug te staren als hij letterlijk op het matje wordt geroepen.

Ik denk dat wij dan komen :-) Een koppie dat tussen mijn voeten wordt geduwd als ik aan het werk ben, knorgeluiden als ik hem mee naar boven neem naar mijn werkkamer, zo'n steelse blik van 'is-ze-er-nog'. Met de grote baas heeft Hendrik een mannen-stoei-relatie. Lekker een beetje vechten. Achteruit weggeduwd worden over de gladde vloer en dan elke keer weer op de baas toelopen en dat 100 keer.

Ach, het leven is mooi met Hendrik.

Twee weken zonder Hendrik

Van mijn ouders krijgen we berichtjes zoals 'Met nieuwe bal apporteert Hendrik als de beste'. Verder is Hendrik lekker op de fiets met pa en ma mee geweest en is hij verwend met een nieuw relaxkussen, waar hij heerlijk op kan slapen.

Tja, en waar zijn wij dan? Wij zijn in Vermont in de USA, waar Frits onderzoekt of het bedrijf op gebied van minicomputers dat Roland en Lisa in 7 jaar hebben opgebouwd, kan worden uitgebreid met een vestiging in Nederland. Erg leuk en erg intensief.

Gelukkig is er ook tijd voor ontspanning. We hebben al uitgebreid genoten van de 'Indian Summer', de prachtige herfst. Rode en gele bladeren sieren de bomen. Vooral het blad van de zogenaamde maple trees kleurt prachtig rood.

Wij zijn wel heel benieuwd hoe het met Hendrik is. Volgens ons wordt hij super verwend door pa en ma die aanstaande zondag worden afgelost door de pa en ma van Frits. Het is erg lief van de ouders dat ze op de kleine doerak willen passen.

Eindtest en in 't park

Hendrik en ik zijn zwaar gezakt voor de Martin Gaus eindtest. Ooit ben ik gezakt voor zwemdiploma C, toen twee keer voor het rijbewijs en nu voor Martin Gaus. Tenminste, dat denken we, want we hebben het rapportje nog niet opgehaald.....

In het grote Martin Gaus boek had Hendrik gelezen over de zogenaamde 'extinction burst'. In normaal Nederlands is dat 'met de kont tegen de krib'. Voordat een hond zich gewonnen geeft en luistert, gaat hij toch nog eens even proberen of het echt niet anders kan. En Hendrik deed dat tijdens de eindtest: grazen als een koe, springen, happen en trekken aan de lijn, niet gaan zitten, de hand van de testmevrouw opeten etcetera. Hij had nog nooit gesprongen en gehapt naar de lijn, het was een volledige nieuwe vinding. Toen de test over was, liep hij keurig mee aan de lijn naar de auto: Hendrik's humor.

Tja, en eigenlijk moesten wij er ook wel erg om lachen. Het blijft een eigenwijze doerak. Gelukkig vindt hij wandelen heel erg leuk en hij loopt prima mee. Inmiddels lopen we soms wel een uur in het park, waar hij op bepaalde plaatsen los mag lopen -nog wel met een riem eraan om hem te grijpen in noodgevallen-. Hendrik vindt dat prachtig. Hij houdt ons nauwkeurig in de gaten en draaft op ons af als we te ver zijn doorgelopen. Als een van ons achterblijft, blijft hij staan tot je weer 'bij' bent en dan loopt hij weer door. We zijn al een echte roedel met ons drieen.

Afgelopen weekend zijn we met Annemieke naar Euro Disney geweest en hebben opa en oma S op de kleine Hendrik gepast. Met veel plezier, maar ook zij hadden gauw door dat Hendrik een kleine boef kan zijn. Laat hem even alleen, en de krant wordt versnipperd of het ijspak voor oma's knie wordt gegrepen. Opa gaat lekker met hem verder trainen en heeft daar veel plezier in.

Zilveren Hendrik (met filmpjes)

Hendrik gekeurd

Hendrik doet zijn best

Hendrik heeft hoge nood

Trots op Hendrik

Op 13 september 2009 was het dan zover, de Jongehondendag in St. Michielsgestel, de plaats waar alle jonge Franse Bulldoggen tot 1 jaar hun jaarlijkse grote vergadering hebben. De baasjes mochten mee.

Hendrik was wat zenuwachtig, de dag ervoor had hij helemaal niets gegeten. Misschien was hij toen al beducht voor zijn grote zwarte broer Ziggy die er met het goud vandoor ging? Of waren het de zenuwen omdat hij zijn lieve Maria weer zou zien?

Wij hadden nog nooit zoveel bullen bij elkaar gezien en wat grappig was, mensen die wij nog niet eerder hadden ontmoet, bleken onze Hendrik te kennen. Of uit het nestje, omdat zij een broertje of zusje van Hendrik hadden geadopteerd, of schoonmama, die bij afwezigheid van Maria en Danny gedurende de eerste acht weken van Hendrik's leven op hem had gepast, of belangstellende volgers van Hendrik's blog. Hendrik gloeide van trots.

De dag was heel leerzaam voor ons. Zo weten wij nu dat niet alleen boeken, maar ook hondjes uitgebracht kunnen worden. Hendrik kreeg een chique showriempje om en aan Marianne de lastige taak om Hendrik zo goed mogelijk voor het voetlicht van de jury te brengen. Hij moest blijven staan en ging steeds zitten, hij moest netjes meelopen, wat een beetje lukte, en op de tafel staan waar al zijn details van dichtbij werden bekeken door de meneer met net zo'n mooi rond buikje als de bullen. Deze meneer keek overigens de hele tijd zeer vertederd naar alle mooie bulletjes die aan hem werden voorgesteld.

In Hendrik's klasse, de superbaby's reu, werd zwaar strijd geleverd, er waren drie deelnemers. Hendrik werd twee en moest zijn broer Ziggy voor laten gaan. Voor ons maakt dat niet uit, want ja, wie is nu onze nummer 1: Hendrik!! Maar Hendrik denkt daar anders over en vraagt om revanche. Daarom mag Maria Hendrik over een tijdje lenen om Hendrik die kans te geven. Dan hebben wij lekker een dagje vrij en Maria zou er voor zorgen dat hij lekker moe weer wordt thuisgebracht.